Poëzieweek 2026 staat in het teken van 'Metamorfosen'

Vandaag start de poëzieweek en dit jaar staat die in het thema van Metamorfose. We staan graag stil bij dit gedicht ‘Karavaan’ van ervaringsdeskundige Tineke van Keulen uit haar gedichtenbundel Hét, dat mooi binnen het jaarthema past: 

Laat me binnen in de sluizen van je bestaan.
Vergeet alles wat hieraan vooraf is gegaan.
Vanaf nu vertrekt je opgeblonken karavaan.
Vol goede knipsels en beste vormen, 
Zoals enkel jij die kan verstaan.
Leef, of, leef,
Het is hier nog verre van gedaan.

 

Over dit gedicht zei Tineke voor publicatie in Psyche Magazine het volgende:

“Het gedicht 'Karavaan' omvat een boodschap van hoop, ik laat het hopeloze gevoel achterwege. Ik heb tevens de heropbouw van mijn leven en het vinden van evenwicht, hierin verwerkt. De moed vinden om de sprankel te herontdekken heeft me opnieuw leren proeven van een vreugdevol leven. In feite is er ook een link met het durven aangaan van relaties, personen nieuwe kansen geven én vooral jezelf hierin niet vergeten. "

De karavaan: het aan elkaar rijgen van constructieve schakels. Ik geef ook weer dat ik de kracht teruggevonden heb om verder te evolueren. Het vormde een keerpunt in mijn proces. 

Het doet me deugd wanneer ik dit gedicht herlees."

Wil je ook zelf ook een gedicht delen voor de poëzieweek (29 januari - 4 februari 2026)? 
Stuur ons een mailtje met jouw gedicht en wat het voor jou betekende. We verzamelen alle gedichten hier. 

Gedichten van onze lezers

    Langzaam
        wederkeren
         In jij
        grote wereld
           met jou 
              schoonheid
               verweven
                met kwaad
                    verdeeldheid
       leer mij
          toch het
              mooie te zien
         lief te hebben
          te omarmen
           verwarmen
          door het grauwe
             heen
           Jou glinstering
                   te zien..

- Sofie Smet

"Met mijn opname in het Multiversum ben ik terug beginnen schrijven, mijn gevoelens op papier te zetten, in teksten en gedichten. Dat helpt me om door deze moeilijke periode te gaan en het geeft me troost."

Als kind luisterde ze op scherp 
met haar huid aan de lucht 
of er plaats was voor zang 
of dat stilte moest regeren.

Al vroeg leerde ze 
hoe stilte weerklinkt als je haar 
met dichtgeknepen billen nabootst - 
alles beter dan een pets. 

Hoe je jezelf kunt vouwen 
tot iets dat netjes past 
tussen de plooien van verharden en een buik die ingetrokken wacht.

Ze werd afstemming,
een vage echo 
van een lang vergeten kind.
… 

En nu pel ik lagen oordeel
schil voor schil voor schil 
tot er iets méér overblijft -

Ik ben niet langer 
wat nodig was. 

Ik ben 
een huis - 
dat staat.

- Els Verheyen

"In dit gedicht onderzoek ik metamorfose niet als een plotselinge gedaanteverwisseling, maar als een langzaam, vaak onzichtbaar proces. Het vertrekt vanuit een kind dat leert overleven door zich af te stemmen op de sfeer en de noden van anderen, en volgt de beweging naar een volwassen stem die die aangeleerde vormen laag voor laag aflegt.

Voor mij gaat metamorfose hier over het loslaten van wat ooit nodig was om veilig te blijven, en het toelaten van een vorm die niet langer afhankelijk is van goedkeuring of verwachting. Het beeld van het “huis dat staat” aan het einde verwoordt die verschuiving: van aanpassen naar aanwezig zijn, van stevig staan in de wereld en daarin ook je eigen fundament dragen."